در درس حرفه‌وفن راهنمایی فصل چهارم یا پنجمش به ما یاد می‌داند که چطور سالاد الویِه درست کنیم به خاطر همین هرروز بچه‌ها مواد اولیه این غذا را می‌آوردند و دورهم جمع می‌شدیم تا یاد بگیریم این غذا را چگونه درست کنیم و گاهی پیش می‌آمد در سه نوبت در مدرسه سالاد الویِه داشتیم؛ ازهمین روزها بود که من تقریباً عزا گرفتم.

چون هیچ‌وقت سالاد الویِه را دوست نداشتم و تا آن روزها از زیر خوردنش درمی‌رفتم تا اینکه وقتی هرروز این غذا را هم به‌عنوان ناهار وهم به عنوان دسرغذا می‌دیدم، به خودم گفتم بد نیست یک‌بار هم که شده به این غذایی که شکلش را دوست نداشتم، شانسی بدهم تا شاید نقطه‌ی جدیدی در طعم‌ها را بپوشاند، به‌هرحال امتحانش مجانی بود.

بعد از مدتی با سالاد الویه دوست شدم نه انقدر که غذای موردعلاقه‌ام باشد ولی به نقطه‌ای رسیدم که آن را با میل بخورم وهمین برایم کافی بود.

بعدها از این داستان استفاده کردم، روزهایی را دیدم که در مورد فرهنگ کشورها و قوم‌های مختلف بحث می‌شد و هرکسی از زاویه دید خودش به مسئله نگاه می‌کرد و همان حرف‌هایی را تکرار می‌کرد که بارها شنیده‌شده بود و گاهی تکرار این حرف‌ها تاجایی پیش می‌رفت که ذهن را مسموم می‌کرد

با خودم فکر کردم این حرف‌ها مثل شکل ظاهری سالاد الویِه مِیماند و بهتر است که من طعم غذا را امتحان کنم.

پس سراغ ساده‌ترین و دم‌دستی‌ترین فرهنگ رفتم.

رفتم سراغ غذا هر کشوری .

و سعی کردم غذاهای کشورهای مختلف را امتحان کنم چراکه فکر کردم غذا یکی از زیرپوستی‌ترین و البته لذیذترین فرهنگ و ذهنیت‌های یک کشور نشان می‌دهد.

و بعدازآن هم سراغ موسیقی یا نقاشی یا کتاب هرکدام رفتم.

و به تناقض خوردم

به تناقضی ازآنچه من از این نشانه‌ها دریافت کردم و آنچه در بوق و کرنا می‌شد تا به بقیه نشان داده شود.

اینجا بود که فهمیدم، ما بیشتر ازآنچه فکر می‌کنیم نمی‌دانیم و دنیای ما بیشتر شبیه کتابخانه‌ بزرگ و پر از کتاب با جلدهای جورواجوراست که تنها چند کتابش را ورق زدیم و اگر روزی اشتباهی، مرزی به نام  “خیلی میدانیم” را دور خودمان بچینیم ناخودآگاه خواندن بسیاری از کتاب ها را از خودمان دریغ کردیم و شانس درک بسیاری از زیبایی را از خودمان میگیریم واطرافمان یکنواخت، ترسناک و بدشکل میشود چرا که از همانجاست که سعی کردیم با پیچ گوشتی به جان میخ بیافتیم.

اگر دوست داشتید مطالب زیر را ببینید

داستان های سرنوشت ساز ما

وقتی محدودیت در تعهدهایمان را می‌بینیم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *