از ابتدای زندگی خیلی از ما، این باور را در گوش‌مان زمزمه کرده‌اند یا سعی‌شده به طور غیرمستقیم آن را به ما آموزش دهند که چه قدر زندگی بهتر می‌شود وقتی که زرنگ باشیم.

این باور و تلقین هم با این اصطلاح در ما سرایت پیدا کرده‌است که هنر نزد ما ایرانیان است و بس.

و وقتی در مسیر زندگی هستیم؛ پیشاپیش درون بیماری خود بزرگ‌بینی خودمان گرفتار شده‌ایم و فکر می‌کنیم تنها راه برای جلوتررفتن؛ رسیدن به موفقیت های آنی و یکدفعه‌ای است وهراقدامی که ما را به این تعریف نرساند، اشتباهی به سمت به ناکجاآباد است. 

و کمی که بگذرد شبیه قورباغه پخته‌ای می‌شویم که تمامی این افکار برای ما عادت می‌شود و متاسفانه متوجه نیستیم دقیقا چه مجموعه تفکری ما را زندانی می‌کند و کمی بیشتر که پیش برود یا آدمهایی با شخصیت متضاد درونمان شکل می‌گیرد یا اینکه جنگ نکرده شهید هستیم و غر می‌زنیم یا در مسیری که متعلق به ما نیست به دام می‌افتیم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *