وقتی میخواهیم به اطرافمان متفاوت‌تر از آنچه که همیشه در چشمانمان نقش بسته، نگاه کنیم؛ عینک بقیه را قرض میگیریم و نقاشی یکی از قشنگ ترین عینک هاست.

 

هرکدام از ما وقتی به اطرافمان نگاه میکنیم، رنگ‌ها و طرح‌هایی متفاوت از بقیه میبینیم. مثلا از ده بچه مهدکودکی بخواهید که یک درخت کاج را برایتان بکشند (البته اگر برایشان تاکید نکرده باشید که دقیقا درخت چه شکلی است) میبینید برای بعضی نوک‌های تیز برگها مهم‌تر است و برای بعضی شکل تنه درختان به چشم می آید و بعضی رنگ های چشم نواز و متفاوت برگ‌ها چشمشان را پر می‌کند.

 

مثلا ونگوگ وقتی بعد از هشت سال نقاشی در شهر های مختلف وارد شهر رویایی پرووانس شد، برایش عجیب بود که چرا نقاشان قبل از خودش هیچکدام رنگ‌های عجیب نارنجی و سبز روستای زیبا آن شهر را ندیدند یا چرا قبل از او زنان میانسال روستایی را دیده نشده اند یا چرا به درختان کاج پرووانس آنطور که شایسته است توجه نشده، پس شروع به طراحی همه آنچه که تابحال دیده نشده بود؛ کرد و طرح‌هایی زد که اکنون زبانزد کل جهان است.

البته بسیاری از ما قرار نیست ونگوگ باشیم فقط اگر به عنوان یک طراح آماتور بخواهیم چند لحظه دور از هیاهو روزانه کناری بایستیم و صحنه تماشایی خود را ثبت کنیم؛ متوجه می‌شویم که چه نکات ریزی را تا قبل از این نمیدیدیم و نمیدانستیم.
مثلا اگر در پارک نزدیک خانه خود نشسته باشید و بخواهید یکی از درخت ها را به سبک خود نقاشی کنید؛ میبینید که ونگوگ درونتان به شما میگوید که چرا تابه حال فرق بین برگ‌های سوزنی را ندیده اید یا تابحال متوجه نشدید که درختان افرا قرمز و سیاه شکل برگ‌های متفاوتی دارند.( اگر خواستید با استفاده از برگهای درختان آنهارا کلمه نقاشی کنید، میتوانید به این سایت مراجعه کنید)

نقاشی کشیدن در دنیای شلوغ امروز حرکتی از دنیای بیرون به سوی درون است و لازم است بپذیریم در کارهای هنری نیازی نیست کامل باشیم؛ صرفا اینکه بتوانیم خودمان را نشان دهیم کافی است، چرا که هرکداممان اثر انگشت متفاوتی نسبت به بقیه برجای میگذاریم.

<سنریهم ایاتنا فی الافاق و فی انفسهم حتی یتبین لهم انه الحق اولم یکف بربک انه علی کل شی شهید>

در پایان عینک ونگوگ را به شما قرض میدهم.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *